http://www.anneliesvrints.be/ de eerste stapjes in de blogwereld... en-us Nucleus CMS v3.24 © Weblog http://backend.userland.com/rss http://www.anneliesvrints.be//nucleus/nucleus2.gif http://www.anneliesvrints.be/ http://www.anneliesvrints.be/index.php?itemid=159 Algemeen http://www.anneliesvrints.be/index.php?itemid=159 Sun, 25 Dec 2011 18:53:33 +0100 http://www.anneliesvrints.be/index.php?itemid=158 The Poisonwood Bible (De Gifhouten Bijbel) van Barbara Kingsolver heb ik toch die geschiedenis van Congo gekocht. Want het boek van Kingsolver is zo beklijvend en grijpt je zo naar de keel, dat je meer wil weten over Congo.In 1959 verhuist het gezin van dominee Nathan Price naar Kilanga, een dorpje in de brousse van Congo. Het plan is om er één jaar te blijven en in die tijd de heidense inwoners te bekeren tot het christendom. Al snel blijkt dat Price een fanatieke gelovige is, die oogkleppen heeft en de realiteit van het dorp niet onder ogen wil zien.

Het gezin Price bestaat, naast de Vader (met hoofdletter!), uit zijn vrouw Orleanna (een onderdanige vrouw die niet de kracht heeft om tegen haar man in te gaan) en vier dochters. Rachel, de oudste, is een puber met lang blond haar en nogal oppervlakkig. Daarna komen de tweeling Leah en Adah. Leah is een vaderskindje en wil vooral zoals haar vader worden, een tuinier en een overtuigde katholiek. Adah heeft al vanaf de geboorte een hersenafwijking, mankt, blijft zwijgen, maar is hoogbegaafd en enorm poëtisch. De jongste, Ruth May, is een ontwapenend kind die zelfs de Congolese kindjes om haar vinger windt.

Integratie, het lijkt heel gemakkelijk in onze eisen naar buitenlanders. Maar in The Poisonwood Bible merk je pas hoe moeilijk het eigenlijk is om je eigen gewoontes, taal, bezittingen en zoveel meer in te wisselen voor die van een ander land. De discussie over het nut van 'ontwikkeling' en het respectvol omgaan met vreemde culturen is nooit veraf. Om maar te zeggen dat het gezin Price niet geïntegreerd geraakt en altijd die vreemde familie blijft.

Het verandert enigszins op het moment dat Congo onafhankelijk wordt. De kleine financiële ondersteuning die het gezin krijgt, valt weg. In tegenstelling tot andere blanke families wil vader Price 'zijn' parochie niet verlaten en vervalt het gezin in dezelfde armoede als de andere zwarte gezinnen. Of eigenlijk hebben ze het nog slechter, want ze kennen de trucs niet om te overleven in de jungle.

Keerpunt is echter de dood van de jongste dochter. Op dat moment breekt er iets in Orleanna Price. Ze kan niet stilstaan bij haar verdriet, moet in beweging blijven en begint samen met de andere dochters te wandelen, weg van Kilanga, weg van de Vader. Elk van de vrouwen gaat daarna haar eigen weg, in Amerika of in Afrika.

Het Congolese avontuur krijg je te lezen door de ogen van de dochters. Ze hebben duidelijk verschillende visies, maar ook hun eigen woordgebruik. Je krijgt duidelijk een zicht op hun persoonlijkheid, hun angsten en dromen. En dat is enorm aangrijpend. Zo pakkend dus dat ik toch wat meer wil weten over de historische context van het verhaal. En dus volgt een volgende kanjer van een boek: Congo...]]> Taal en literatuur http://www.anneliesvrints.be/index.php?itemid=158 Wed, 7 Sep 2011 21:35:46 +0200 http://www.anneliesvrints.be/index.php?itemid=157
De vluchten zelf vielen goed mee. Ik had vooral schrik voor de 9 uur durende vlucht van Vladivostok naar Moskou, maar eigenlijk is de tijd letterlijk voorbij gevlogen. Aeroflot had een grote airbus ingezet waarbij iedereen een individueel scherm had, dus heb ik wel twee films gezien. Tijdens de vlucht kregen we wel twee keer warm eten, dus bezigheid genoeg... Ik had me voorgenomen om mijn boek uit te lezen, maar dat is dus niet gelukt.

In Moskou was het tegen de 30 graden toen we aankwamen. Met pak en zak geladen stond ons nog een uur in de bus en een uur in de metro te wachten. Zwetend als een paard kwamen we dan ook in het hotel aan. Gelukkig was het nog vroeg genoeg om snel te douchen en nog afscheid te gaan nemen van het Rode Plein.

Ook op de vlucht van Moskou naar Brussel was het centrale thema wachten. Eerst had onze vlucht een half uur vertraging, maar dat werd onderweg wel goed gemaakt. Maar toen we gisteravond net geland waren, begon het te onweren boven Brussel. Met als gevolg: de luchthaven een tijdje gesloten en wij wachtend in het vliegtuig. Een klein uurtje later mochten wij dan wel uit het vliegtuig, op onze bagage was het nog een hele tijd wachten. We zijn om half 7 geland en uiteindelijk waren we pas rond half 9 uit de luchthaven...

Nu zijn we weer thuis en kan het gewone leven weer beginnen. Allez, eerst nog een weekend Werchter en dan zal ik weer aan het gewone leven denken. Maar over één ding zijn Natalie en ik het eens: onze treinreis was geweldig leuk en interessant en is zeker voor herhaling vatbaar. Ah ja, er zijn nog zoveel steden te zien in Siberië!]]> Toerisme http://www.anneliesvrints.be/index.php?itemid=157 Wed, 29 Jun 2011 11:24:58 +0200 http://www.anneliesvrints.be/index.php?itemid=156
Nadat vooral ons achterwerk het drie dagen te verduren heeft gekregen van al dat zitten, krijgen nu onze kuiten weer de volle laag. Vladivostok is gebouwd op heuvels en dat voelen we meteen in onze benen. Zeker na enkele dagen treinzitten, is het wel leuk om weer beweging te krijgen, zelfs al is het dan zo'n lastig parcours...

Want, zoals in zovele steden wordt er hard ge'remontirovat'. Wegen, voetpaden, rioleringen, parken, alles wordt tegelijkertijd onder handen genomen. (We hadden al eens geleerd dat de ondergrond pas in mei ontdooit en dat wegenwerken dus maar na die tijd kunnen starten; en maar enkele maanden kunnen duren, aangezien de winter hier snel weer begint) Hoewel het vandaag tussen de 20 en 25 graden is, met een aangenaam zeebriesje (worden jullie al jaloers?) hebben we toch onze sandalen in het hotel gelaten. Want met al die openliggende straten, zitten er voortduren steentjes in je sandalen...

Vladivostok gaan we toch onthouden als de stad van DE BRUG!! Hier wordt momenteel de Lange Wapper in het kwadraat (of eigenlijk nog veel groter) gebouwd. We hebben al vier paar pijlers gezien, maar het totale bouwwerk zal enorm worden. We hebben ergens gelezen dat het 226 meter hoog wordt... Van een 'landmark' gesproken. En het staat midden tussen de woningen in de stad. Volgens mij heeft een actiegroep in Antwerpen hier de mosterd gehaald... Collega's, als jullie eens op werkbezoek willen naar Vladivostok, ik wil het wel regelen!

Vanaf morgen zetten we dus de terugreis in (de boeken zijn -bijna- uitgelezen, de puzzels gemaakt). In de vroege namiddag stappen we op het vliegtuig voor een vluchtje van 9 uur (!) om dan maar in de late namiddag in Moskou te landen (ah ja, we halen die 7 uur tijdsverschil weer in). We blijven een nachtje in Moskou en vliegen dinsdag dan door naar Brussel. En dan zit deze fantastische reis er op...]]> Toerisme http://www.anneliesvrints.be/index.php?itemid=156 Sun, 26 Jun 2011 08:26:58 +0200 http://www.anneliesvrints.be/index.php?itemid=155
Het weer
Dat is in Siberie niet te voorspellen. De ene dag is het koud, waait en regent het en lijkt het winter te worden. De volgende dag schijnt de zon en is het meer dan 30 graden. Gelukkig hebben we intussen meer warme (en zelfs hete) dagen gehad dan koude. Laten we hopen dat het zo blijft!

Thee
De Russen drinken de hele dag door thee, met liters, bij eender welke maaltijd. En ze gieten hun thee gloedheet naar binnen. De meest voorkomende vraag aan ons was dan ook: drinken jullie geen thee? Dan moesten we altijd uitleggen dat we wel thee drinken, maar dat we in Belgie niet de hele dag door thee drinken en dat we die zeker niet zo heet drinken...

Gesprek
De tweede meest voorkomende vraag: wat doen jullie voor werk? We weten nog niet precies waarom, maar het soort werk je doet, is blijkbaar van groot belang. Daarnaast kwam ook altijd de vraag of we op vakantie waren of voor het werk reisden. En keken ze raar op als we zeiden dat de treinreis onze vakantie was. Want wie komt nu naar Siberie op vakantie?

Sandalen
Voor ons is het een raar zicht, maar hier is het doodnormaal. In sandalen en teenslippers draag je sokken. Zelfs als die sokken er niet op voorzien zijn. Een modetrent die we niet zullen meebrengen naar Belgie :-)

Water
Iets waar de Russen niet goed in zijn, is de temperatuurregeling van het water. Ongeveer overal waar we gelogeerd hebben, hadden we ofwel heet ofwel koud water. Als we het water eens op lauw kregen, dan duurde dat meestal niet lang. Koud water krijgen van de warmwaterkraan en warm van de koudwaterkraan, ook daar kijken we al niet meer raar van op.]]> Toerisme http://www.anneliesvrints.be/index.php?itemid=155 Sun, 26 Jun 2011 08:11:21 +0200 http://www.anneliesvrints.be/index.php?itemid=154
Het grootste probleem voor ons is slapen op de trein. Natalie kan overal in slaap vallen en een dutje doen, maar wanneer het tijd is om te gaan slapen (wanneer we denken dat het tijd is, want op de trein vervaagt het besef van uren en dagen) dan ligt ze nog lang wakker. Ik val wel in slaap, maar de bedden zijn zo ontzettend hard, dat mijn rug na enkele uren begint te protesteren... Gelukkig hebben we overdag tijd genoeg om een dutje te doen!

De belangrijkste persoon in de wagon was ongetwijfeld Maksim. Hij is een (ex-)bokser en leidt nu boksers-in-spe op. In de regio van Krasnojarsk en Vladivostok is hij blijkbaar een bekend sportfiguur. Moet ik nog vertellen dat hij een beer van een vent is? Een kop groter dan wij, breed en sterk en zo iemand die je niet in een donker steegje wil tegenkomen (maar wel een ijdeltuit...). Van in het begin had hij al een boontje voor ons en hij heeft ons drie dagen lang vertier bezorgd.

Het liefste kwam hij bij in onze coupe zitten en begon met ons te babbelen over boksen, over sportopleidingen in Rusland, over China, over vanalles eigenlijk. Hij wist vaak van geen ophouden en telkens wanneer wij het gesprek totaal niet meer konden volgen, begon hij tegen onze Russische coupegenote te babbelen en konden wij even ontspannen. Want zo onafgebroken Russisch moeten proberen te verstaan en ook nog iets zinnigs zeggen, dat bleek toch niet altijd zo gemakkelijk. We missen duidelijk wat opfrissing van Russische grammatica, want onze naamvallen slikken we in en aan werkwoorden van beweging wagen we ons helemaal niet meer. Maar we trekken onze plan en dat is het voornaamste!

Maar kom, Maksim was de ster van de wagon en hij zorgde eigenlijk ook een beetje voor ons. Liet ons kennnismaken met een thee met een melkaroma (zonder dat er melk in zat) en kocht voor ons op de laatste avond een Russische 'tort' om samen op te eten bij een kop thee. Geweldige man, wat druk in het begin, maar tegen het einde konden we hem echt apprecieren...

Vanochtend vroeg, op zondag 26 juni om 06.15 uur plaatselijke tijd (jullie in Belgie moesten toen nog gaan slapen, want wij staan hier 9 uur voor) kwamen we aan in Vladivostok, het eindpunt van de Trans-sib.

]]> Algemeen http://www.anneliesvrints.be/index.php?itemid=154 Sun, 26 Jun 2011 08:02:36 +0200 http://www.anneliesvrints.be/index.php?itemid=153
Zoals elke grote stad betaamt, staat ook hier een stichtingsfeest op het programma. In juli is het 350 jaar geleden dat de provincie van de Buryati deel ging uitmaken van Rusland. En om dat te vieren, zijn er volop werken aan de gang... We zijn dus in een bouwwerf beland (en dat noemen ze dan op vakantie gaan).

Verder is Ulan Ude een stad zoals we nog niet gezien hebben in Rusland. Je hebt natuurlijk de mix tussen de kaukasische en de aziatische types, wat al wat vreemd aandoet. Maar, in tegenstelling tot de andere Siberische steden, zien we hier duidelijk armoede: dronkaards op straat, marginalen die nog net niet bedelen en verwaarloosde huisjes. Daartussen zien we ook mooie houten huizen die wel bewaard werden, maar er is nog veel werk aan de winkel.

En toeristen? Omdat Perm zich zo op toeristen had gefocust, lagen onze verwachtingen nogal hoog. Intussen weten ze dat ze in Siberie geen toeristen gewend zijn (behalve dan aan het Baikalmeer), zeker geen toeristen van buiten Rusland. Postkaarten om te versturen, vinden we amper tot niet; stadsplannetjes zijn zelfs niet bij de toeristische bureaus te vinden... We komen stilaan dicht bij het 'echte' Rusland.

Ah ja, we logeren hier bij Valeria, midden in het stadscentrum. Vannacht hadden we de keuze: het raam laten open staan om wat frisse lucht binnen te krijgen, maar dan wel met oordopjes slapen omdat het lawaai niet te harden is; of het raam dicht houden, maar in een hete kamer moeten slapen. We hebben voor het eerste gekozen...

Stilaan beginnen we ons ook voor te bereiden op onze laatste en langste treinreis: nog 3600 kilometer van Ulan Ude naar Vladivostok. Dit keer zullen we met trein nummer 2 reizen, de befaamde Rossia-trein, DE trein van de Trans-Siberische spoorlijn. Volgens de verhalen van de andere toeristen is deze wel comfortabel. We zullen zien!]]> Toerisme http://www.anneliesvrints.be/index.php?itemid=153 Wed, 22 Jun 2011 11:46:42 +0200 http://www.anneliesvrints.be/index.php?itemid=152 Toerisme http://www.anneliesvrints.be/index.php?itemid=152 Wed, 22 Jun 2011 11:29:37 +0200 http://www.anneliesvrints.be/index.php?itemid=151
Het is opnieuw snikheet, minstens 30 graden, maar ons gevoel zegt dat het veel meer is. Echt veel speciale dingen zijn er in de stad niet te zien, dus we maken een stadswandeling en gaan dan op het gemakske iets eten.

Morgenvroeg gaan we weer de trein op, voor een ultrakorte rit van 7,5 uur naar Ulan Ude (eens terug in Belgie zullen we die 30 minuten op de trein naar 't werk zelfs niet meer de moeite vinden om ons boek vast te nemen :-). We laten dan de toeristische route en het Baikalgebied achter en trekken het Buryati-gebied in.]]> Toerisme http://www.anneliesvrints.be/index.php?itemid=151 Mon, 20 Jun 2011 10:52:25 +0200 http://www.anneliesvrints.be/index.php?itemid=150
In Listvianka is er absoluut niets te zien en te doen als het Baikalmeer verstek laat gaan. We zijn, zoals ongeveer alle toeristen, het Baikalmuseum gaan bezoeken. Daar vind je een overzicht van alle vissen en planten die in het meer leven en kan je twee levende zeehonden zien. Verder is het museum zijn toegangsgeld niet waard, maar zaterdag had het ongetwijfeld een topdag -:)

Maar in Rusland is er elke dag wel een 'surpriz' en in ons geval was dat een stel Armenen die een gezellig feestje bouwden op het grote balkon van onze B&B. Vodka hebben we de hele reis nog niet gedronken (of aangeboden gekregen, bij gebrek aan feestjes op de trein), maar van de Armenen kregen we tequila en appelsap om op te warmen en natuurlijk moesten we mee-eten (hoewel we net van tafel kwamen). Zij hebben echt onze dag een beetje gered...

Zondagochtend was het weer mistig en koud, dus we zagen de bui al hangen: helemaal naar het Baikalmeer reizen om dan het meer op postkaarten te moeten zien. Maar raar maar waar, enkele uren later was het snikheet (zeker 30 graden) en was de mist grotendeels weg. Het is wel een raar effect: aan de ene kant schijnt de zon en is het snikheet en aan de andere kant geeft het meer steeds kilte af. Zeker tegen de avond voelde je gewoon de kou van het meer afstralen. Raar, echt raar.

Maar we hebben ten volle van het meer en het weer kunnen genieten (een kreeft ben ik nog niet, maar het scheelt niet veel) en er een lazy sunday van gemaakt. 's Avonds hebben we smoskes op z'n Russisch gemaakt en met het zicht op het meer vanop ons eigen balkon van de zonsondergang genoten. Toch plezant, op reis zijn...

]]> Toerisme http://www.anneliesvrints.be/index.php?itemid=150 Mon, 20 Jun 2011 10:45:22 +0200